Hormonale disbalans·Hyperthyreoïdie·Hypothyreoidie·Schildklier

Als jonge meid wist ik niet wat me overkwam! Tegenwoordig weten we veel meer over de schildklier!

Toen ik een jonge dame was van 17 jaar wist ik niet wat me overkwam toen bij mij werd vastgesteld dat ik een aandoening had aan mijn schildklier (de ziekte van Graves). Er gebeurde zoveel met mijn lijf dat had ik nog nooit eerder meegemaakt……het enorme gejaagde gevoel in je lijf. Ik ben perfectionistisch en ik was continue bezig met schoonmaken, opruimen, en niemand om mij heen mocht rotzooi maken want daar kon ik absoluut niet tegen. Ik was heel snel geïrriteerd. Daardoor raakte ik erg vermoeid en werd school en het normale leven erg moeilijk. Ik voelde me eenzaam want ik wist niet wat er met me aan de hand was en mensen om mijn heen ook niet. Dus ik ging maar door…..na mijn radioactieve slok hield mijn schildklier op met werken. Als ik terugdenk aan die tijd…..krijg ik altijd een onbehagen gevoel want die tijd is erg bepalend geweest voor de rest van mijn leven. In die tijd schreef ik heel veel van me af bladzijdes vol hopende dat iemand me zou begrijpen. Maar niemand begreep me. Zelfs mijn Internist zei altijd nors dit is procedure van de behandeling, meer kan ik niet voor je doen. Mijn uiterlijk veranderde enorm. Ik werd erg dik en mijn haren vielen uit de puisten groeide als paddenstoelen uit mijn gezicht. Ik had het altijd zo koud en mijn ogen stonden op half 11. Praten was heel moeilijk en als ik uit mijn ogen keek stond de wereld scheef. Uiteindelijk kon ik helemaal niets meer. Ik werd zo depressief en ziek dat ik dacht dat ik dood zou gaan. Er was dus helemaal geen goede hulp voor mij ik stond er alleen voor. Ik kon toen nog geen beroep doen op internet. Ik heb weleens een afspraak kunnen maken met de mensen van de schildklierstichting. Dat was prettig. Maar net zoals lotgenoten kon je niet zo makkelijk vinden als vandaag de dag. Er is zoveel meer te informatie te vinden over de schildklier en ook huisartsen hebben meer cursussen gevolgd. Daar ben erg blij om. Wie mij uiteindelijk weer een beetje op de rit heeft gekregen was Dr. Pieters deze was werkzaam in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Hij is een endocrinoloog. De eerste die aan mij vroeg……Hoe gaat het met je? En niet keek naar mijn waardes volgens het boekje. Dit heeft me erg geholpen. Hij was ook de eerste die begon over Cytomel. Ik zeg altijd, het motortje voor je schildklier. Met dit medicijn heb ik de vermoeidheid redelijk onder controle gekregen!